ΠΟΛΥΞΕΝΗ-ΑΝΝΑ Σ.
Με φωνάζουνε τρελή

Μες στη χάρτινη λιμνούλα

το φεγγάρι κολυμπάει
η αυγούλα μου πιασμένη

στον ιστό της μοναξιάς,
καναρίνι η ψυχή μου

πόντο-πόντο που μετράει

το κλουβί του με τραγούδια-

σύμβολα της ερημιάς.

Κάποιες μέλισσες πετάνε

ξέγνοιαστες μέσα σε κήπους
πεταλούδες φτερουγίζουν

πότε εδώ και πότε εκεί
τις θωρώ, τις φυλακίζω

στης «συνήθειας» τους στίχους
τις αφήνω ν' αναπνέουν

του θανάτου την οσμή.

Ξέθωρα πια τα ωραία

μες στα μάτια μου φαντάζουν
οι «προσποιητές» αγάπες

διόλου δε με συγκινούν
είναι πλοία που την ρότα

γρήγορα πάντα αλλάζουν
και ξεχνούν όλως ευκόλως

απο πούθε ξεκινούν.

Μές στο έρεβος κλεισμένη,

νύφη ντύνομαι του Άδη
μνηστεύομαι πρωτίστως

την «φανταστική» ζωή,
αρμενίζω στης παράνοιας

τα απόκρυφα πελάγη
και τις στράτες σαν διαβαίνω

με φωνάζουνε τρελή.