ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ
Oh Eloise, oh Chateaubriand

Παμφάγο όρνεο
στο αναλόγιο
να επιβλέπει ο πανθορών με κερί
τον νυχτοβάτη αναγνώστη.

Ο εραστής
ψηφία δείχνοντας με το νύχι
απαιτεί
τον φθόγγο οιμωγής
εκείνης
στις θεοσκότεινες κόγχες

Εκείνη, με το χειρόγραφο
αναγνωρίζει
στο ράμφος του παμφάγου των λέξεων
κι ο αναγνώστης πως είναι
ερωμένος και αυτός και αυτή
αλλού, του αντιβοώντος.

Στη γοητεία αποδίδεται τέτοιου εραστή.

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ 1921
το τέλος του σπιτιού

Μια μέρα ο μεγάλος μου γιος είπε
«το βράδυ δε θα γυρίσω σπίτι νωρίς»

Έβαλα τα μικρά να κοιμηθούνε
και τότε θαρρώ πως κοίταξα το σπίτι μας
για πρώτη φορά

Ήταν παλιό
και το χειμώνα θα έσταζε με τις βροχές.